Əziz bacım Azadə xanım!
Sabah sənin ad günündür...
Amma Xocalı faciəsindən sonra ad gününü keçirmədiyini yaxşı bilirəm.
Bu illər ərzində səni heç vaxt həmin gün təbrik etməmişəm.
Doğmaların, dostların da eləcə...
İndi də sənə təbrik məktubu yazmıram...
Heç sabah da sənə zəng vurub xoş sözlər söyləməyəcəyəm...
Sadəcə mənəvi qardaşın kimi bu dəm ürəyimin giziltilərini sızlayan vərəqə köçürmək keçdi ürəyimdən...
Yanan ömür, anan tale, sınan bəxt...
Ömür dağdı, ömür bağdı, ömür yol...
Unudulmaz atan Abbas kişi düşdü yadıma... Borçalımızın el ağsaqqalı kimi hörmət qazanmış Qasımlı Abbas Hüseynov... Qədim-qayım söhbətlərimiz oyandı yaddaşımda... Niyə Borçalının tarixi ilə bağlı o sunədəftər insanın danışdığı qatı açılmamış əhvalatları, ərən kişilər, nər kişilər haqqında söylədiyi yaddaş saxlanclarını vaxtında qələmə almadım?.. Buna görə çox qınayıram özümü... Deyirdim, gün gələr, rahatlıqla danışıb kəlmələşərik... Əcəl macal vermədi... Hayıf...
Gülüzlü anan Zemfira xanımı xatırladım... Sadaxlı Zemfira Hüseynovanı... Şirin-şəkər söz boxçasının incələmələri canıma od saldı... "Ay oğul, sən allah Azadə, Tahirə bacılarını tək qoyma!.. Sən bizim oğlumuzsan ha!.." - öyüdü qulaqlarımda cingildədi... Ömür yaman vəfasızmış...
Qəribədi, səni tanıyana qədər, onlarla tanışlığım yox idi, amma bu nurani insanlarla doğmalaşandan sonra, xətrinə dəyməsin, sən keçdin bir qədər arxaya... Başladım ərklə özümü ərköyün qardaş kimi aparmağa...
Çünki mənə "oğul" dedilər, səndən muğayat olmağımı istədilər, boynuma şərəfli bir qardaşlıq vəzifəsi qoydular...
Sonra ömür-gün yoldaşın Cavanşir Vahabovla səmimi dostluğumuz başladı... Ara-sıra görüşsək də tezliklə qaynayıb-qarışdıq... Nə yazıq ki, son illərdə olmazın ağrı-acı yaşadı... Dünyasını vaxtsız-vədəsiz dəyişdi... İşıqlı xatirələri qaldı yaddaşımızda... Taleyi belə yazılıbmış yəqin...
Tale dedim, oğlun Talehin nur siması gəldi gözüm önünə... Yadındadı, 1990-cı illərin sonlarında hərdən "Səhər" qəzetinin, hərdən "Borçalı" qəzetinin redaksiyalarına gətirirdin. Ağsaqqalımız Məzahir Süleymanzadə, qardaşımız Mahir Süleymanov, o biri əməkdaşlar - hərə bir tərəfə çəkirdi bu şirin oğlanı... Dəcəl, şıltaq, istiqanlı Talehi... Gözümüzün önündə böyüdü... Gözümüzün önündə də itirdik... Gözlənilmədən... Yeganə oğlu qəflətən itirmək dağların yükündən də ağırdı, amma qədərə neyləmək olar ki?!.
Ata, ana, ömürdaş acısından sonra oğul dağını çəkmək... Burda təsəlli də acizdi, bacım...
İnsan bir gün gələr, bir gün gedər... Di gəl vaxtlı var, vaxtsız var... Sənin itkilərin vaxtsız-vədəsiz oldu...
Dünyasını dəyişmiş doğmalarımızın hamısını rəhmətlə, ehtiramla, sayğıyla anıram...
Həyat mübarizə meydanıdır... Özün yaxşı bilirsən...
Sən mübariz qadınsan!.. Mübariz də olmalısan!..
Çünki onların ruhları kimi arzuları, niyyətləri, yaxşılıqları, əməlləri də indi səndə, sənin varlığında, sənin iş-gücündə yaşayır...
Sənin yolun heç vaxt hamar olmayıb... İlk gənclik illərindən həyatın qovğaları ilə çarpışmısan...
Həkim kimi minlərlə insana şəfa verəndə də, jurnalist kimi çoxlarının yoluna işıq salanda da, şair kimi duyğularını kağıza köçürəndə də mübarizələr içində olmusan...
Baş redaktoru olduğun "Borçalı" qəzetinin və "Borçalı" jurnalının salnamələşən nömrələri, çoxsaylı şeir və publisitika kitabların həyat yollarına nur çiləyir...
İllər boyunca qayğıkeşliyin çoxlarının evlərini nurlandırıb, xeyirxahlığın neçə-neçə qapılarda çıraq yandırıb, səxavətin imkansızların köməyinə çatıb...
Sən uzun illərdən bəri qətiyyətlə başçılıq etdiyin “Qafqaz Media” İctimai Birliyinin məclislərində milli bayramlar, əlamətdar günlər zamanı o qədər layiqli söz-sənət adamını mükafatlandırmısan ki, onların alqışları ömür boyu mənəvi dayağın olacaq!..
Bir yandan bağlayan fələk bir yandan sənə xeyirxahlığı, sədaqəti, səxavəti, insanpərvərliyi, təmənnasızlığı mükafat verib...
Ulu Tanrımızın çoxlarına qismət etmədiyi bu əvəzsiz mükafatı göz bəbəyi kimi qoru, əziz bacım!..
Bir də özünü qoru...
Səni sevənlər üçün!..

Knyaz Aslan