Dünyanı bürümüş koronavirus mövzu olaraq gündəmdən düşmür, hər gün bu virusa neçə insanın yoluxduğunu, neçəsinin sağaldığını və neçəsinin öldüyü xəbərini eşidirik. Ancaq nədənsə çoxlarımız üçün bu “düşmənlə” ön cəbhədə üz-üzə döyüşən həkimlərimizlə bağlı heç nə eşitmirik.

Doğrudur, bir zamanlar bu pak peşənin sahiblərinin bəziləri öz ağ xalatlarını “qaralasalar” da, amma bu gün mənzərə başqadır. İndi bütün yük onların üzərindədir. Başqa sözlə desək, Hippokrat andına sadiq olan, yəni – “Söz verirəm ki, müalicədən heç vaxt pislik üçün deyil, kömək üçün istifadə edəcəyəm... İnsanlarla münasibətdə baş verənləri, görüb eşitdiklərimi bir sirr olaraq saxlayacağam və kimsəyə açmayacağam“, fikirlərinə əməl edən hər bir ağ xalatlı, saf əxlaqlı, pak ürəklihəkim sözün əsl mənasında bəşəriyyətin xilaskarıdır.

Biz cəmiyyət olaraq bu insanların zəhmətini mənəvi cəhətdən görməyə, həmçinin, yuxusuz gecələrinin, hər xəstə üstündə keçirdiyi hissin, həyacanın dəyərini verməyə insan olaraq borcluyuq. Yəni, təbiblər təbibi böyük İbn Sinanın dediyi kimi – “Heç kim görmək istəməyən qədər kor deyildir”.

Əslində mən, həkimlərə dəyər verməyi və onlara hörmət etməyi lap kiçik yaşlarımdan hiss etmişəm. Çünki evimizdə bu pak peşəyə sahib olan atam var idi. Atam onu hər səhər xəstəxanada ümidlə gözləyən xəstələrə özündən və ailəsindən daha çox can yandırırdı. Mən də atama baxdıqca həvəslənir: “Atacan, böyüyəndə mən də sənin kimi həkim olacağam”, – deyirdim. Elə bu zaman qaşları çatılır, üzündəki etiraz ifadəsini aydınlıqla görmək olurdu. Bir gün cəsarətlənib atamdan o çatılan qaşların səbəbini soruşdum. Aldığım cavab isə həkim olmaq arzumdan imtina etmək üçün yetərli gəlməmişdi mənə. Hətta bir müddət bu arzumun qarşısına sədd çəkmiş o cavaba görə atamdan uşaq ağlı ilə küsmüşdüm də. Ancaq o zaman anlamasam da, indi o arzuma əngəl olan həmin etirazın səbəbini daha yaxşı anlayır, hətta bunun üçün atama haqq da qazandırıram.

Əlbəttə, peşələri son dərəcə çətin olan həkimlərə təkcə indiki bu pandemiya dövründə deyil, əslində həmişə ehtiyac olub. Sadəcə bunun fərqində olmamışıq.
Ona görə də cəmiyyətimizdə qədri dünənə qədər heç də lazımınca bilinməyən bu peşə sahiblərinin dəyəri, qiyməti indi başa düşülür.

Çünki onlar dünyanın mübarizə apardığı bu “savaşda” ön cəbhənin əsgərləri kimi vuruşurlar. Onlar aylardır xəstəxanalarda gecə-gündüz demədən öz həyatlarını – ailəsini, övladlarını bizlərin həyatını xilas etmək üçün həqiqətən də fəda edirlər.

Gəlin unutmayaq, bu qəhrəmanlar bizə təkcə indiki günlərimiz üçün gərəkli deyil, onlar bizə hər an, hər saat gərəkdirlər. Bizim indiki halda onlara ən böyük dəstəyimiz və köməyimiz isə yalnız qaydalara – “Evdə qal” çağrışlarına riayət etməklə ola bilər. Evdə qalaq ki, qoy onlar da ara bir öz evlərinə gələ bilsinlər.

Aidə Həmidqızı, BSU-nun Jurnalistika fakültəsinin III kurs tələbəsi