Həyatda insan gərək şərəfi, namusu, dürüstlüyü ilə yaşasın.

İnsanda bu özəllik olduğu zaman insan öldükdən sonra da, insanların xatirəsində yüksək bir yerə sahib olar.

Hər zaman adı çəkildiyi zaman arxasından Allah rəhmət eləsin deyərlər.

Həyatda bu insan üçün ən böyük uğurdur.

İnsanı həm insanlar qarşısında, həmdə Tanrı qarşısında alnı açıq edər.

Belə insanlardan biri də, haqqın rəhmətinə qovuşmuş babam İslam Süleymanov idi.

Babam dünyaya gəldiyi zaman kasıb bir ailənin ilk övladı idi.

Bu hələ azmış kimi atasınıda bir müddət sonra itirir.

Atası 1941-1945 illərdə baş verən dünya müharibəsi zamanı hərbi xidmətə yollanır.

Gedən o gedən....

Sadəcə ondan gələn bir xəbər var idi. O da, Binnət kişinin ölüm xəbəri..

Bu təbii ki, babam İslam kişi üçün çox ağır idi. Az yaşında ata sevgisinə doymadan atasını itirdi.

Hər kəsin dediyi kimi yetim qaldı.

Ona qalan bir anası, bir də, bacısı idi

İslam kişinin qarşısında ailəvi məsuliyyətlər artmışdı.

Artıq İslam kişi qarşıda gələn çətinliklərə sinə gəlməli idi.

Çünki həm ailəsinə bir kişi, həm bacısına qardaş, anasına oğul olmalı idi.

Ailəsinin maddi və mənəvi yükü üzərində idi.

Bəlkə də, bu xeyirxah insanın gələcəkdə insanlara əl tutması, toy edə bilməyənlərə toylarını etməsi, uşaqlıq illərindən qalan çəkdiyi çətinliklərə görə idi.

İslam kişi yetimliyi daha gözəl başa düşürdü. Çünki özü uşaqlıqdan yetim qaldı.

Acları çox gözəl başa düşürdü. Çünki özü maddi çətinliklər ilə böyümüşdü.

Babamdır deyə demirəm bu sözləri.

Babam sözün əsl mənasında adam gibi adam idi.

Ömrü boyu şərəfi, namusu, dürüstlüyü ilə yaşadı.

Nə özü haram loxma yemədi,nə də 4 oğlunu, 3 qızını haram loxma ilə böyütmədi..

Elə günləri oldu evinə bir tikə çörək az apardı, amma başqaları kimi artıq qazansın deyə hiylələrə əl atmadı.

Qərbi Azərbaycanın Amasiya rayonunun Təpəkənd adlanan kəndində uzun müddət kolxoz direktoru işləsə də, vəzifəsindən sui istifadə etmədi.

İslam kişini nə çətinlik,nə də vəzifə dəyişdirə bilmədi.

O insan doğuşdan şərəf, dürüstlük kimi ali insani xüsusiyyətləri özündə daşıyırdı.

Hətta 1988 ci ildə dədə baba torpaqlarından deportasiya edildiyi zaman, Bakıda baş hesabdar işinə düzəldi.

Burda da, orda olduğu kimi dürüstlüyünü qoruyub saxladı.

Hətta Bakıda ona iş zamanı bu sənədə qol çək, sənində hörmətin ediləcək deyildiyi zaman,həmən an mən bu yaşımda türmələrə düşəcək halım yoxdur deyə işdən könüllü olaraq azad olunması üçün ərizə yazaraq çıxmışdı.

Babamı türmələrə düşmək deyə bir qorxusu yoxuydu təbii ki, amma onun bu zamana qədər qazandığı imici və hörməti bir parça pul üçün itirmək istəmirdi.

Onun narahatçılığı sadəcə bundan ibarət idi.

Onun üçün şərəf,namus, dürüstlük həyatda puldan qat qat daha önəmli idi.

Mənim İslam babam belə bir insan idi.

Dövlətinə, xalqına, ailəsinə, ətrafına hər zaman dürüst oldu.

Bu dürüstlük ilə də, əbədi olaraq dünyaya gözlərini yumdu.

Mən belə bir kişinin nəvəsiyəm.

Bu kişinin babam olduğu üçün ömür boyu Allaha şükürlər edirəm.

Həyatda məndə babam kimi kiməsə zərər vurmağı, boğazımdan haram loxmanın girməsini sevmədim.

Çünki mən dürüstlüyü,şərəfi ilə yaşamağı babamdan öyrəndim..

Allah İslam babama rəhmət eləsin.. Amin..

Xəbərnur